1. [....] رفع ابهام شد. دکتر احمدی هم مقصر نبودند. ممنون از لطف مسئول رفع ابهام !

2. مهدی پیران را نمی شناختم، اما دوستانش را که می شناسم . می دانم که غم از دست دادن دوستان ، آن هم از نوع نزدیک، به ویژه جوان و آن هم در روز جوان باید خیلی سخت و دردناک باشد. به ریحانه تسلیت گفتم، گفت : به من تسلیت نگو! هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق.... و می دانم تسلیت گفتن من هیچ مشکلی را حل نمی کند، اما امیدوارم تسلی خاطر اندکی باشد بر اندوه افزونشان... خدایش بیامرزد. برای شادی روحش، یک صلوات بفرستید . یکی از دوستان هم طرح ختم صلوات دسته جمعی گذاشته. اگر دوست داشتید، شما هم به اینجا بروید و در این طرح سهیم باشید. اجرتان با حضرت علی اکبر...

3. احتمالا برای یک بار هم که شده، گذرتان به مترو افتاده است. شاید دستفروش هایش را هم دیده باشید . چه تصوری دارید درباره آنها ؟ با یکی از آنها، به صورت مجازی آشنا شده ام. راستش، با خواندن وبلاگش، حال خودم زیر و رو شد. دختر جوان دانشجویی که برای امرار معاش خانواده اش باید کار کند. از وقتی وبلاگش را خوانده ام، دارم به این فکر می کنم که اگر در این مترو درندشت تهران، یک بار به یکی از هم دانشگاهی اش یا حتی بدتر از آن، استاد دانشگاهش جوراب بفروشد، چه احساسی به او دست می دهد... لطفا شعار ندهید که کار، عار نیست... خودم میدانم، اما اول خودتان را در آن موقعیت بگذارید، بعد فکر کنید...
راستش از وبلاگ خودم، بدم آمد. از خودم هم بدم آمد. من ، شکر خدا با امکانات زیاد نشستم پای کامپیوتر و با وجود مشغله کاری، تلاش می کنم این جا فعال بماند و تار عنکبوت نگیرد، و مدام به این و آن نق می زنم و از تَرک دیوار هم ایراد می گیرم، آن وقت دختری که از کافی نتی در مترو هفت تیر وبلاگش را به روز می کند و به قول خودش هر بار نیمی از درآمدش را پول کافی نت می دهد، وبلاگش از عشق و امید به زندگی و نگاه مثبت به آن موج می زند. من که واقعا از خودم خجالت کشیدم... شما هم اگر دوست داشتید، سری به این جا بزنید.

خوش باشید...

پ.ن: زیر نور ماه هم وبلاگی شد .

پ.ن: باخبر شدیم رضا ساکی، عبید شاکی ، که معرف حضور رادیو جوانی ها هستند، به عنوان جوان برتر سال 88 در حوزه رسانه انتخاب شدند. تبریک آقای ساکی .... انشالله همیشه از این جور خبرهایتان را برایمان بیاورند!